Secret Letter To Her

Today, I found myself updating my resignation letter and resume dahil gusto ko nang umalis.

But the question is, handa na ba talaga akong lumisan? Handa ko na bang iwan ang aking kompanyang unang pinasukan?

Nakakalungkot lang dahil lahat ng taong inabutan ko dito ay wala na. Nag-alisan na sila. At sa pagdating ng huling buwan ng taon, ang akin namang mga kasabay na pumasok ay aalis na rin.

Time na ba para ako naman? Ako na lang kasi ang maiiwan. Ayokong ayoko ang naiiwanan. Mas gusto kong ako ang umaalis.

*****

Ang dami nang nagbago.

Ang dating masayang paligid ay puno na ng tensyon.

Nakaka-suffocate na ang dating fresh air. Nakakatakot. Parang may nakatutok na sniper riffle gun sa likod ko. Gusto ko na lang magtago sa ilalim ng table ko. Pero kahit na magtago ako, makikita niya pa rin ako. Sniper elite kasi. So far hindi pa naman ako nababaril. Magaling kasi ako umilag. Haha.

Ayoko na talagang mag-stay sa lugar na tinatamnam ako ng buto ng kaplastikan. Hindi ako plastik. Tao ako. Hindi tayo pareho. Wag mo akong igaya sayo.

I’m not a fault-finder.

Hindi ko ugali ang maghanap ng mali ng iba. Hindi mo ako katulad. Wag mo akong turuan ng bagay na ayokong gawin/ginagawa.

Ayoko na sayo. Ang dating pagkagusto ko sayo ay tila naglaho na. Mas lalo kitang nakilala. At doon ko nakita ang mga baho at kapangitan mo. Ang baho at ang pangit mo. To the extent na ayokong pumasok dahil ayaw kitang makita at maamoy. Umaalingasaw hanggang sa kabilang building.

Syempre hindi mo yun alam dahil insensitive ka, dahil selfish ka, dahil ang tingin mo sa sarili mo ay isang dakila, feeling mo ang galing galing mo.

FYI, hindi ka magaling. Sa tingin ng iba siguro. Pero para sa amin, HINDI.

Mabait ka naman eh pero 1% lang.

Considerate ka naman eh kaso once a blue moon lang.

Pinipilit kong hindi ka tingnan in a negative way. Pero ang hirap.

Dahil jan, ayoko na. I’m quitting not because I can’t do my job well but because AYOKO NA SAYO.

Ayoko na sa mga pinapagawa mo dahil ayokong may naaapakang ibang tao. Ako na lang. Wag na sila.

At sa pag-alis ko alam kong may ikakalat kang balita na kesyo nahirapan ako sa trabaho ko kaya umalis ako. Bes, saan gawi? Haha.

Expected ko na yun kaya bahala na silang maniwala sayo. Dun ka naman magaling. Ang paniwalain sila na tama ka sa mga sinasabi mo, ang paniwalain sila sa gawa gawa mong kwento.

Hindi ka ba napapagod sa paulit ulit mong ginagawa? Lies dito, lies doon.

Maging transparent ka naman. Try to put yourself in other people’s shoes. Wag yung puro sarili mo. Hindi kami bato para hindi masaktan. Tao kami. TAO. Sana naiintindihan mo iyon.

Lastly, hangad ko ang iyong pagbabago. Sana. Sana.

*****

Ang rude ko dahil sinulat ko ito sa mismong araw ng iyong kaarawan. Haha.

Sa halip na kind words ang sabihin ko pero hindi. Sorry na. Hindi ko intensyon na saktan ang iyong damdamin. Sadyang ngayon ko lang talaga naisip isulat at ilabas ang aking saloobin.

Advertisements

Featuring, Mongol #1 Pencil

IMG_20180928_214912-01.jpeg

Na-experience mo na ba ang mga ito? Yung kakapasok mo pa lang sa office gusto mo na mag uwian. Kakatapos mo lang mag lunch gusto mo na agad magmiryenda. Yung kahit hindi ka naman naiihi pero pupunta kang CR dahil bagot na bagot at antok na antok ka na.

Akala ko madali lang ang magmodel o magpanggap na may ginagawa. Bisi-busyhan ganern. But NO. Napakaboring po.

Ayoko na.

I QUIT.

Maiprint na nga si resignation letter.

Pero syempre joke lang. Hindi pa ngayon ang takdang panahon para lumisan. Maybe tomorrow, the day after tomorrow or when September ends. I don’t know. Konsultahin ko na muna si Big Brother kung kailan ang takdang panahon. 😊

At dahil boring na boring ako, eto nakapagsulat ako ng blog entry (kanina) na boring din gamit ang Mongol #1 lapis na 3.5 inches na lang. Oha! Nagampanan niya ang kanyang purpose.

Pero ang totoo talaga masipag lang akong magtasa. Pwede ring wala akong magawa kaya itong lapis ang napagdidiskitahan ko. Wahaha.

Hays, natapos ang eight hours ko sa office nang walang ginawa masyado. Ang dami kong naging picture sa eight hours na photoshoot at pagpose sa aking table. Haha.

Anyway, may mga perks din naman ang pagiging model. Narito sila base sa aking sariling karanasan.

1. Marami kang time para magbasa ng mga blogs. Kaya wag po kayong magugulat if sumasabog ang notifs niyo. Alam niyo na. πŸ˜‰

2. Unlimited daydreams. Oy, don’t laugh. It’s not what you think. Haha. Eniweys, ang dami ko nang narating na lugar sa mga naging daydreams ko – South Korea, Canada, Singapore, Japan, Thailand, Australia, Amsterdam, Paris and many to mention. Syempre hindi mawawala sa listahan ang Pilipinas.

(Eto pa, naging kami nung crush ko sa daydreams ko. Iba din. Haha.)

3. You can think & write another blog entry. Like this. Kahit boring ‘tong entry na ito, pinag isipan ko ‘to. Haha.

What I’m trying to say is, you can use your idle time to do something meaningful, purposeful and useful. Malay mo sa mga susunod na araw maging busy ka na. Hindi na model, kundi artista naman. Tapos lead role pa kaya humanda ka.

Ikaw? Anong boring, bagot at antok story mo? Comment na. Chikahan tayo.

✏

The Seventh Lovestruck Book: Shanaba? Edition by Pastor Ronald Molmisa

IMG_20180916_203801.jpg

Alam kong hindi para sa akin o hindi akma sa akin ang tanong sa title edition ng librong ito – SHANABA? Bakit? Dahil para sa akin(again, para sa akin lang po ha, hindi ko po nachika si Pastor Ronald regarding sa content), ang point of view ng title edition ng librong ito ay tatalakay sa mga in a relationship na o kaya naman ay yung may manliligaw o nililigawan.

Pero bakit ko nga ba ito binili eh hindi naman ako in a relationship? Kasi nga…….. I buy books for additional learnings and knowledges na magagamit ko sa future. At saka kapag usapang love nako naman, alam na this. 😁

***

Paano nga ba natin malalaman if SHANABA?

Paano? How? Wie? Quam? CΓ³mo?

Ganito, punta kang bookstore, hanapin ang new edition ng Lovestruck Book series, kunin at dalin sa cashier, maglabas ng P75.00, umuwi at basahin. That’s it. Haha. Jokesssss. (This is not a paid advertisement pala okay.) 😊 Nabili ko pala ang book na ‘to sa MIBF kanina so, discounted. #MIBF2018

Eniweys para sa mga in a relationship jan I know this book will really help and guide you to determine if SHANABA talaga. Pero hindi ko pala sure. Basahin niyo na lang. πŸ˜‰

Para naman sa mga naghihintay jan, okay naman na bumili din kayo nito. Wala naman mawawala. Wag maging bitter at wag iisiping pang in a relationship lang ito. I think reading this book will help you (us) for future purposes. Though wala pa si the one, okay lang yun. Sabi nga, hindi naman nakakabaog ang pagbabasa. Kaya naman, bili na.

Pero pero pero………. hindi ko rin naman sinasabi na after mong basahin ang librong ito ay makikita o matatagpuan mo na siya. No. Kahit naman ako hindi ko masasabing dadating na siya after kong tapusin ‘to eh. Tapos ko na ngang basahin yung 1st to sixth edition pero wala pa rin naman, hindi pa rin naman siya dumadating.

Pero kung dadating siya after reading this book, hmmm, edi hindi ko muna ito babasahin. Wahaha. Itatago ko na lang muna ito sa cabinet. Mga after *toot* years muna siguro ang palalagpasin ko bago ito basahin. Haha. Pero syempre sino ako para pangunahan ang nais ni Lord diba. Kung dadating siya even without reading this, so go. Who am I to make tanggi. Bwahahahaha. πŸ˜‚πŸ˜

Osha, anuman ang edition ng lovelife mo ngayon – SanNaSiya Edition, AngTagalNiya Edition, HintayPaMore Edition, ShaNaBa Edition, I believe dadating ka rin sa ShaNaNga Edition.

At dahil hindi ako magaling sa pagsulat ng closing statement, babay na lang.

Na-stock sa Singles Edition (2nd book),
Lapis

Paano Naging Malaya Ang Ibong Gusto Nang Makawala

“Ang saya ko.”

I am genuinely happy. Seriously. Ang sarap sa pakiramdam na nasabi mo yung mga gusto mong sabihin hindi para mainis, maawa, magalit, magtampo, magtaka yung taong dahilan ng lahat ng mga hanash mo kundi para sa ikabubuti na rin ninyo parehas. Nakakagulat lang kasi hindi ko rin in-expect na magagawa ko iyon. Sabi ko nga sa sarili ko, hindi naman ako lasing pero bakit nakaya kong sabihin iyon? Wahaha. I’m really a strong pencil. Bow. Sabbbeeee…

I’m so free. Free from any hatred(not really hatred, siguro mababaw na hatred lang), unfair/bad judgement, insecurities and stress. Iba talaga yung feeling na mailabas mo yung anumang sama sa loob mo. Dahil hindi maganda magstay yung mga bagay na iyon. Hindi healthy mag-alaga ng something bad inside your mind and heart. And I can say na, “Malaya na talaga ako.”. Ang sarap magkabakasyon not to exhale the things that stressing me but to inhale the good things that are soon to come. Oha. Ngayon pa lang nai-imagine ko na yung ngiti sa aking mukha sa magiging bakasyon ko next week. Yahooo.

I’m ready now to start anew with a clean heart andΒ mind. Yeah. Dahil sa naganap na confessions and all, mas naging excited akong lumabas(sa currrent job ko) dahil alam kong lalabas ako na good things ang aking baon and not the other one. Ang saya saya diba? Hihi.

Lesson learned:
– Huwag magjudge agad based sa mga nakikita ng mata. Hindi lahat ng nakikita nito ay totoo. May behind story kung bakit napunta sa ganoong situation. Be open-minded at huwag maging sensitive agad. You are not a judge. Period. Haha. Pizzzyowww.

– Hindi masama ang magsabi ng laman ng puso at isip mo. Huwag mong isipin na baka mas lalong lumala yung sitwasyon kung sasabihin mo pa. You’ll never know, if you never try, ika nga. Kung iyon din ang makakapagpagaan ng loob mo, then say it. Malay mo ikaw na pala yung maging way para ma-break ang mga barriers/walls.

– Huwag puro sarili ang iniisip. Try to put yourself in someone else’s shoes. Try to imagine if you are in their situation. Ikaw yung kinaiinisan ng wala kang idea kung bakit, ikaw yung gusto nang isumpa kahit wala ka namang ginagawa for them to think that kind of act, ikaw yung ginagawang dahilan kung bakit ayaw na nilang magstay, ikaw yung hindi na gustong makita hindi dahil pangit ka kundi dahil for them, pangit ugali mo. O diba, ang unfair nun sa side mo dahil wala naman silang alam sa naging set up ng mga bagay bagay.

Masaya ako hindi lang dahil makakalabas na ako dito(current job) para magsimulang muli, kundi dahil nakalaya na ako sa anumang sama na mayroon sa loob ko. And I really don’t feel any bad aura right now. Ang saya saya lang.

Masaya at excited na sa magiging bakasyon grande next week,
Lapis ✏

Paano Kakalma Sa Panahon Ng Bagyo?

“Everything happens for a reason.” Kahit na hindi mo maintindihan kung bakit ganoon yung dahilan, still pagtiwalaan mo na may magandang idudulot sayo ang mga pangyayari.

***
Nagulat ka na lang bigla dahil mayroon kang nabalitaan. Tila balak nilang sirain ang iyong pangalan. Pangalan mo na iyong pinakaiingatan. Nakakainis, right? Yung feeling na gusto mo na lang manuntok. Nakakainis. Nakakagigil. Nakakatawa. Haha. *sarcasm here*

Sa mga sandaling iyon, bigla na lang nagwala ang mga nasa loob mo. Tila may sunog, gyera, bagyo at tsunami na any time maaaring magburst.

“Control your anger. Because it is just one letter away from danger.”

Yeah. Kontrolin mo ang sarili mo. Walang maidudulot na maganda ang magreact agad sa kung anuman ang iyong nabalitaan. Kumalma sa kabila ng gyera.

But how?

Punta kang CR. Inhale, exhale. Hinga. But make sure na hindi mabaho sa CR na pupuntahan mo ha. Dapat fresh yung amoy dun.

Magbasa ng something inspirational. Yung may title na “How To Control Anger?”, “How To Relax?”, “How To Stay Calm and Motivated?” and “How To Punch Someone?” Haha. Joke lang yung panghuli.

Magbreakdance ka. Yung dapat kaharap yung mga taong yun sabay i-break mo din ang mga fes. Haha. Jokeeee. Erase. Erase.

Kumanta ka ng Listen. Para siguradong maririnig ka nila, dapat mataas yung key na gagamitin mo para matauhan silang makinig din naman sa sasabihin mo. Hihi.

Meditate.

Relax.

Pray.

Ilan lang iyan sa mga pwedeng makatulong sayo kung paano kumalma. Marami pa ang pwede mong gawin na hindi nabanggit. Ikaw na bahala. Ayoko nang mag-isip. Haha.

Lastly, anumang marinig mo from other people tungkol sayo, huwag kang papaapekto. Chin up and confidently walk around. Apply some fiercely red lipstick too(yung mala-Anne ang peg). Yung feeling na makakabog sila na hindi ka basta basta(like unkabogable Vice Ganda). Don’t ever make yourself coward in front of them. Patunayan mong nagkakamali sila ng iniisip at pinagsasasabi. Hindi nila alam ang totoo kaya huwag kang magpadala sa anumang mga sinasabi nila.

Kahit na gustung gusto mo nang sumabog dahil sa mga ganap(manuntok na din), I tell you, it will not help. Lalo lang lalaki ang apoy pag ginatungan mo pa. Apulahin na agad habang maaga.

Remember, may dahilan ang lahat ng bagay. Isipin mo na lang yung learnings sa ganap na iyon. I promise, may learning behind every happening. Yeah. Fighting.

Nananatiling nakatayo at matatag,
Lapis ✏

Three Things Why I’m Sad(Happy)

Cheers to three years!

Well, cheers nga ba talaga? Haha.

Seriously, masaya ako na umabot ako ng three years sa current and first job ko ngayon. Ang goal ko lang talaga is two years lang then gora na. Pero sadyang mapagbiro ang life. At minsan hindi ko gusto ang sense of humor niyang iyon. Charot. Joke lang. ✌

But then, hindi naman mawawala ang pagiging grateful ko dahil sa mga pangyayari. I loved and enjoyed my job seriously, but that was before I transferred to another section.

Maraming friends ko rin ang nainggit dahil ang ganda daw ng work ko. Hindi masyadong stress, isa lang ang deadline, hindi loaded ng work. Ako na nga ang umaayaw sa kanya eh. Dahil madalas akong ma-bored. Kesyo wala kasing thrill, that’s why madalas akong model sa table ko.
[model – nakatutok lang sa computer at nagkukunwaring busy, pose dito, pose don]

But I loved that. I enjoyed that. Madalas ko din masabi sa sarili ko, “Parang hindi ako tatagal sa work na ‘to. Nabo-bored ako. Bet ko yung maya’t maya may ginagawa.” Booooom! And that is a BIG BOOM talaga. *insert boom boom song of Momoland* (Charot, nakikiuso lang. Not a fan neither a basher.)

“Be careful what you wish for.”

Shocks, bakit hindi ako naging careful? Haha. Narinig ng langit ang aking mga pinagsasabi ng mga araw yun. At ayun na nga po, nalipat ako sa trabahong kabaliktaran ng iniwanan kong pwesto. Ahuhu. Every week may deadline, maraming ginagawa. Hindi ka pa tapos sa ginagawa mo, may dadating na naman at syempre, super stressFULL. Na-stress ako ng bongga.

Pero masaya ako ngayon. Lalo na’t makakalaya na ako. Wooohooo. Twenty-nine days to go, I will be totally free from my toxic job. Ow, let’s rephrase it. (Read in a slowmo. Para pang kontrabida ang peg. 😁) From my toxic second manager rather. Tss. Okay, forget that. Ayoko namang umalis ng may dala dala pa rin na hmmm, sama ng loob? Tampo? Galit? Nope. Hindi naman ako ganung klaseng lapis. Hindi ko kayang manakit ng damdamin ng iba for my own sake. Wehhh? Haha. Hindi na nga ako matalas eh paano pa ako makakapanakit, diba?

Ah basta. I will enjoy and will be happy for that remaining days. Though may lungkot pa rin talaga akong mararamdaman. Alam mo yun, from the start ka na naman. Panibagong pakikisama, environment, workloads. Pero keri lang. Pero sabi ko kaya dati sa sarili ko nun hanggang 2020 ako dun. Pero wala eh. Totoo talaga na hindi lahat ng plano at pinaplano mo ay nangyayari.

Oh well, hindi talaga ito yung gusto kong sabihin. Haha.

What are those three things ba kasi kung bakit ako malungkot?

First, I SUPER MISS MY HOME. “There’s no place like home.” Three years na akong namumuhay ng malayo sa family ko. Walang sinuman ang sasaya sa thought na iyon. Right? Lahat ng nandun sa province ay miss ko na ng bongga. Yung fresh air na kahit amoy palay kapag anihan feel na feel ko pa rin langhapin, yung pagtilaok ng manok sapat para ako’y magising, yung maaliwalas na langit na punung puno ng mga bituin, yung mga prutas sa bakuran na iyo lang susungkitin at hindi na kailangan pang akyatin, and many to mention. Basta lahat ng nandun, miss ko na. Super.

At sino din ba ang hindi malulungkot kapag hindi ka na nakakakain ng totoong pagkain? Ewan ko, pero para kasi sakin ang luto ng aking Tatay, Nanay, Ate at bunsong kapatid ay ang mga totoong pagkain. Let’s say, lutong bahay/probinsya. Yung bang no preservatives added. Dito kasi sa Metro, kulang na lang dagat ang ilagay sa ulam sa sobrang alat at mukha ng kung sinuman sa sobrang oily(pasintabi po ✌).

Feeling ko nga rin three years na akong hindi healthy. Haha. Why? Ang polluted kaya dito. Parang daig ko pa ang mamang naninigarilyo. Usok ng sasakyan dito, usok ng sigarilyo don. Hayyy.

Second, I MISS PEOPLE THERE. Every time nga na uuwi ako dun, ayoko nang bumalik pa dito. First my family. Kulang na kulang ang oras at araw na nakakasama ko sila. Saglit lang kasi babalik na rin ako agad. Parang nakitulog, nakiligo at nakikain lang ako. Rush sa pagchichikahan kasi parang palaging may time limit. Na any time soon biglang, “Oopppsss, times up. You should go back.”

Hindi na rin ako ganun ka-active sa youth ministry ko dahil nga umuuwi rin ako after Sunday service. As a result, I decided na bumaba na sa pagiging officer kasi hindi ko naman nagagampanan. Wala na rin time para kumausap at mangamusta ng mga dati at bagong kabataan sa church namin. Hayyy. Pero sabi ko talaga na someday, uuwi na talaga ako and will focus na ulit sa youth ministry. Yeah.

And the third and last, I SUPER MISS MYSELF. That’s all. Thank you. Jokeeee. Ewan ko, pero para kasing hindi na ako ‘to eh. Ang laki ng naging changes – positive and negative at the same time. Pero dun na lang ako magfo-focus sa positive effect. Ayokong naman panindigan yung negative effect na yun kung ano man yun. Haha. Basta, I super miss myself.

And that’s it. Syempre ayokong tapusin ito ng malungkot noh. Masaya ako dahil nakaya kong mamuhay mag-isa, malayo sa pamilya, nagawa kong magluto at mag-imbento ng kung anu-anong putahe para hindi kumain ng maalat na ulam sa karinderia, nakakilala ako ng mga taong nagbigay ng panibagong kulay sa bago kong mundo at marami akong natutunan sa mga taong iyon. Pramis, ang laki ng naging tulong nila para ako’y maging ganito, para mag-iba ang pananaw ko sa life. They add a very special spice to my bland life(not really and super bland).Β  Sabbbeee.

Yes. I’m happy and sad for three years at the same time pero pinipili kong mas maging masaya dahil doon ako sasaya. Sabi rin kasi ni Fawn Weaver, “Keep choosing happiness daily and happiness will keep choosing you back.” O, diba? Happy dapat. So, HAPPY third year to me. Celebrate! *insert party poppers, confettie, wine and all*

“I will no longer allow the NEGATIVE things in my life to SPOIL all the GOOD things I have. I choose to be HAPPY.”

Masaya,
Lapis ✏

We Are Not A Toy To be Toyed

Bakit ganun? Bakit kapag gusto kong magpahinga/matulog ng maaga eh biglang may magcha-chat/text sakin na friend/friends para maghimutok? Edi si ako naman, dadamayan sila. Aadbaysan din. Hindi talaga ako matutulog hangga’t hindi natatapos yung gusto nilang sabihin o ilabas.

Naiinis ako(hindi dahil sa hindi ako agad nakapagpahinga after I get tired from jogging, na dapat tulog na ako sa mga oras na ‘to, kundi dahil ang land* nung lalaking yun, ang sarap niyang bugbugin at durugin tulad ng buhangin). Ang sakit sa ulo/puso ng mga lalaki na yan(Wahaha, pasintabi po. Hindi ko naman po nilalahat). Bakit ba kasi ang pa-fall/paasa niyo? Geh, sabihin niyo nang ang assumer namin o mabilis kaming ma-fall. But wait, hindi naman kami mahuhulog kung wala kaming na-fifeel na something eh. Let’s say, we’re driving. Madilim ang daan, walang barrier o kung ano pa man tawag sa mga harang sa mga roads. Mahuhulog talaga kami dahil wala namang harang. We just go and go kahit na alam naming delikado. Pero nagtiwala na lang kami sa nakikita namin, na baka meron. Nagtiwala kaming may sasalo samin dun sa dulo. Pakiramdam lang ba. Nagegets niyo po ba? Basta, ganun.

Naiinis talaga ako. Yung mga kaibigan kong iyon, hindi nila deserve yung ganung treatment from that kind of *toot* guys eh. Pero bakit may mga ganoong klaseng mga lalaki? We girls deserve a kind of love that is so genuine and precious. Because we are precious. Our feelings too. Kaso bakit may mga lalaking mahilig maglaro ng feelings ng mga babae? Kung wala kayong balak at pakikipaglaro lang ang gusto niyo, please lang, wag kami. Pumili kayo ng gusto ay ang makipaglaro din. Sorry that I’m saying this. Nasasaktan kasi ako on behalf of my friend. Tao kaming mga babae, hindi bato. May feelings, marupok, umaasa, nasasaktan, nagmamahal.

I admit, may pagkakamali din kami. Ito ay yung masyado kaming nabulag sa pagiging sweet niyo. Which is natural lang pala sa inyo yun. Na wala naman pala talagang ibig sabihin dahil yun kayo.

Sorry din kung dinadaig pa namin ang dictionary sa pagbibigay ng meaning sa mga bagay bagay. Pero keep this in your mind guys, “WALANG MAFO-FALL/AASA KUNG WALANG PA-FALL/PAASA.” Kung wala talaga, just say it(na friendly lang talaga kayo, na bored/malungkot lang kayo sa buhay niyo, na gusto niyo lang ng kausap o kung ano pa man), just end all of your pa-fall ek-ek like sweet chats/replies, special treatment and all.

Wag niyo kami bigyan ng false hopes. Wag niyo kaming gawing palipasan lang ng oras.

To my friend over there, chin up girl. Makakatagpo din sila ng katapat nila. Haha. Basta, you don’t deserve that kind of treatment. Let go. Alisin ang toxic na lalaking yun sa buhay mo. I know hindi pa ito yung right time para makamove on ka. But remember this, lilinya din ang iyong mga bituin. Kung hindi pa ngayon, pwedeng bukas, sa isang araw, sa isang buwan. Sa ngayon focus ka muna on yourself, family and friends. Call unto Him. He can help you. He can remove all the hurts that your experiencing right now. Pero syempre tulungan mo din sarili mo. FIGHTING.

P.S.
Sorry naman po sa hanash kong ‘to. I can’t contain na kasi eh. Tulad ng friend ko, feeling ko sasabog din ako. Para bang na-absorb ko yung mga ganap, yung nararamdaman niya, yung basta. Yun na yon.

Naiinis, nagtatanong at gusto nang manuntok/manusok ng mga *toot* boys,

Lapis✏

#52 – Trustworthy?

Lord, bakit Ka po ganyan?
Bakit sobra sobra mo Akong pagtiwalaan?

Eh mukhang hindi ko po pala kaya.
May ibang paraan pa po ba?

Gusto ko po sanang umalis na dito.
Hayyy, Lord ano po bang dapat na gawin ko?

Puro hinaing at reklamo na ang nasa isip ko.
Lord please, tulungan Mo po ako.

~ 010818 / 7:00pm

First Award (One Lovely Blog Award)

Rules:

β€’ Thank the person who nominated you and link their blog in your post.

β€’ You must include the rules and the blog award image in your post.

β€’ You must add 7 facts about yourself.

β€’ Nominate 15 people to this award.

img_55621836281107

This is my first time to receive an award after my 2 years of blogging. Ang saya pala. Feeling ko nanalo ulit ako ng Pangkabuhayan Showcase ni Ate Space. Yeah, mabubuhay at gaganahan na naman akong magsulat. Sabbbeee.

Ayun na nga po. I just want to thank Ate Space, Ate Aysa and Emengoyal for nominating me. Ewan ko ba at bakit nila ako ni-nominate eh hindi naman ako lovely. I’m beautiful lang kasi. Haha. Sa Tagalog, Ako si GANDA. Ahehe. Pero sigi na nga. Panindigan ko na lang. Haha.

 

7 FACTS ABOUT ME
1. I AM A SECRET AGENT TO MYSELF. Ewan ko, pero ang galing ko talagang umalam ng mga bagay bagay kapag ginusto ko talagang malaman. Napapaamin ko ang isang tao ng hindi niya nahahalata. Oha. Madalas ko ‘tong gawin sa kapatid kong napakalihim.

2. I’M A GINEBRA FAN SINCE BIRTH. Namana ko/namin sa aming Tatay.

3. GUSTUNG GUSTO KONG GINAGAYA ANG SULAT NG MGA ENGINEERS. Gustung gusto ko rin sila. Charottt.

4. I AM A WRITER. LITERAL. Madaming font styles na ang ti-nry kong isulat. Ginagaya ko din ung sulat ng mga classmates ko. [Until now. As long as natatandaan ko pa ung mga sulat nila.]

5. ADDICT AKO SA CALAMANSI. Pinipigaan ko ang ulam ko ng calamansi, pero kung may sawsawan naman, dun na lang. Basta dapat hindi siya mawawala. πŸ™‚

6. HINDI AKO BUMIBILI NG MGA BRANDED PRODUCTS SA KANILANG ORIGINAL PRICE. Ang mahal kasi kapag original price eh. Nakakaiyak. So naghihintay na lang ako ng sale, sanay naman ako maghintay.

7. HINDI AKO TAKOT SA HEIGHTS, TAKOT LANG AKONG MASAKTAN KAPAG AKO’Y NAHULOG. No explanation needed. Sabbbeee.

Wala po akong i-no-nominate. Dahil feeling ko na-nominate na sila. At saka breaker of rules kasi talaga ako. Haha. Sorna po.

Lovely and Beautiful,
Lapis βœ