Paano Naging Malaya Ang Ibong Gusto Nang Makawala

“Ang saya ko.”

I am genuinely happy. Seriously. Ang sarap sa pakiramdam na nasabi mo yung mga gusto mong sabihin hindi para mainis, maawa, magalit, magtampo, magtaka yung taong dahilan ng lahat ng mga hanash mo kundi para sa ikabubuti na rin ninyo parehas. Nakakagulat lang kasi hindi ko rin in-expect na magagawa ko iyon. Sabi ko nga sa sarili ko, hindi naman ako lasing pero bakit nakaya kong sabihin iyon? Wahaha. I’m really a strong pencil. Bow. Sabbbeeee…

I’m so free. Free from any hatred(not really hatred, siguro mababaw na hatred lang), unfair/bad judgement, insecurities and stress. Iba talaga yung feeling na mailabas mo yung anumang sama sa loob mo. Dahil hindi maganda magstay yung mga bagay na iyon. Hindi healthy mag-alaga ng something bad inside your mind and heart. And I can say na, “Malaya na talaga ako.”. Ang sarap magkabakasyon not to exhale the things that stressing me but to inhale the good things that are soon to come. Oha. Ngayon pa lang nai-imagine ko na yung ngiti sa aking mukha sa magiging bakasyon ko next week. Yahooo.

I’m ready now to start anew with a clean heart andΒ mind. Yeah. Dahil sa naganap na confessions and all, mas naging excited akong lumabas(sa currrent job ko) dahil alam kong lalabas ako na good things ang aking baon and not the other one. Ang saya saya diba? Hihi.

Lesson learned:
– Huwag magjudge agad based sa mga nakikita ng mata. Hindi lahat ng nakikita nito ay totoo. May behind story kung bakit napunta sa ganoong situation. Be open-minded at huwag maging sensitive agad. You are not a judge. Period. Haha. Pizzzyowww.

– Hindi masama ang magsabi ng laman ng puso at isip mo. Huwag mong isipin na baka mas lalong lumala yung sitwasyon kung sasabihin mo pa. You’ll never know, if you never try, ika nga. Kung iyon din ang makakapagpagaan ng loob mo, then say it. Malay mo ikaw na pala yung maging way para ma-break ang mga barriers/walls.

– Huwag puro sarili ang iniisip. Try to put yourself in someone else’s shoes. Try to imagine if you are in their situation. Ikaw yung kinaiinisan ng wala kang idea kung bakit, ikaw yung gusto nang isumpa kahit wala ka namang ginagawa for them to think that kind of act, ikaw yung ginagawang dahilan kung bakit ayaw na nilang magstay, ikaw yung hindi na gustong makita hindi dahil pangit ka kundi dahil for them, pangit ugali mo. O diba, ang unfair nun sa side mo dahil wala naman silang alam sa naging set up ng mga bagay bagay.

Masaya ako hindi lang dahil makakalabas na ako dito(current job) para magsimulang muli, kundi dahil nakalaya na ako sa anumang sama na mayroon sa loob ko. And I really don’t feel any bad aura right now. Ang saya saya lang.

Masaya at excited na sa magiging bakasyon grande next week,
Lapis ✏

Advertisements

Three Things Why I’m Sad(Happy)

Cheers to three years!

Well, cheers nga ba talaga? Haha.

Seriously, masaya ako na umabot ako ng three years sa current and first job ko ngayon. Ang goal ko lang talaga is two years lang then gora na. Pero sadyang mapagbiro ang life. At minsan hindi ko gusto ang sense of humor niyang iyon. Charot. Joke lang. ✌

But then, hindi naman mawawala ang pagiging grateful ko dahil sa mga pangyayari. I loved and enjoyed my job seriously, but that was before I transferred to another section.

Maraming friends ko rin ang nainggit dahil ang ganda daw ng work ko. Hindi masyadong stress, isa lang ang deadline, hindi loaded ng work. Ako na nga ang umaayaw sa kanya eh. Dahil madalas akong ma-bored. Kesyo wala kasing thrill, that’s why madalas akong model sa table ko.
[model – nakatutok lang sa computer at nagkukunwaring busy, pose dito, pose don]

But I loved that. I enjoyed that. Madalas ko din masabi sa sarili ko, “Parang hindi ako tatagal sa work na ‘to. Nabo-bored ako. Bet ko yung maya’t maya may ginagawa.” Booooom! And that is a BIG BOOM talaga. *insert boom boom song of Momoland* (Charot, nakikiuso lang. Not a fan neither a basher.)

“Be careful what you wish for.”

Shocks, bakit hindi ako naging careful? Haha. Narinig ng langit ang aking mga pinagsasabi ng mga araw yun. At ayun na nga po, nalipat ako sa trabahong kabaliktaran ng iniwanan kong pwesto. Ahuhu. Every week may deadline, maraming ginagawa. Hindi ka pa tapos sa ginagawa mo, may dadating na naman at syempre, super stressFULL. Na-stress ako ng bongga.

Pero masaya ako ngayon. Lalo na’t makakalaya na ako. Wooohooo. Twenty-nine days to go, I will be totally free from my toxic job. Ow, let’s rephrase it. (Read in a slowmo. Para pang kontrabida ang peg. 😁) From my toxic second manager rather. Tss. Okay, forget that. Ayoko namang umalis ng may dala dala pa rin na hmmm, sama ng loob? Tampo? Galit? Nope. Hindi naman ako ganung klaseng lapis. Hindi ko kayang manakit ng damdamin ng iba for my own sake. Wehhh? Haha. Hindi na nga ako matalas eh paano pa ako makakapanakit, diba?

Ah basta. I will enjoy and will be happy for that remaining days. Though may lungkot pa rin talaga akong mararamdaman. Alam mo yun, from the start ka na naman. Panibagong pakikisama, environment, workloads. Pero keri lang. Pero sabi ko kaya dati sa sarili ko nun hanggang 2020 ako dun. Pero wala eh. Totoo talaga na hindi lahat ng plano at pinaplano mo ay nangyayari.

Oh well, hindi talaga ito yung gusto kong sabihin. Haha.

What are those three things ba kasi kung bakit ako malungkot?

First, I SUPER MISS MY HOME. “There’s no place like home.” Three years na akong namumuhay ng malayo sa family ko. Walang sinuman ang sasaya sa thought na iyon. Right? Lahat ng nandun sa province ay miss ko na ng bongga. Yung fresh air na kahit amoy palay kapag anihan feel na feel ko pa rin langhapin, yung pagtilaok ng manok sapat para ako’y magising, yung maaliwalas na langit na punung puno ng mga bituin, yung mga prutas sa bakuran na iyo lang susungkitin at hindi na kailangan pang akyatin, and many to mention. Basta lahat ng nandun, miss ko na. Super.

At sino din ba ang hindi malulungkot kapag hindi ka na nakakakain ng totoong pagkain? Ewan ko, pero para kasi sakin ang luto ng aking Tatay, Nanay, Ate at bunsong kapatid ay ang mga totoong pagkain. Let’s say, lutong bahay/probinsya. Yung bang no preservatives added. Dito kasi sa Metro, kulang na lang dagat ang ilagay sa ulam sa sobrang alat at mukha ng kung sinuman sa sobrang oily(pasintabi po ✌).

Feeling ko nga rin three years na akong hindi healthy. Haha. Why? Ang polluted kaya dito. Parang daig ko pa ang mamang naninigarilyo. Usok ng sasakyan dito, usok ng sigarilyo don. Hayyy.

Second, I MISS PEOPLE THERE. Every time nga na uuwi ako dun, ayoko nang bumalik pa dito. First my family. Kulang na kulang ang oras at araw na nakakasama ko sila. Saglit lang kasi babalik na rin ako agad. Parang nakitulog, nakiligo at nakikain lang ako. Rush sa pagchichikahan kasi parang palaging may time limit. Na any time soon biglang, “Oopppsss, times up. You should go back.”

Hindi na rin ako ganun ka-active sa youth ministry ko dahil nga umuuwi rin ako after Sunday service. As a result, I decided na bumaba na sa pagiging officer kasi hindi ko naman nagagampanan. Wala na rin time para kumausap at mangamusta ng mga dati at bagong kabataan sa church namin. Hayyy. Pero sabi ko talaga na someday, uuwi na talaga ako and will focus na ulit sa youth ministry. Yeah.

And the third and last, I SUPER MISS MYSELF. That’s all. Thank you. Jokeeee. Ewan ko, pero para kasing hindi na ako ‘to eh. Ang laki ng naging changes – positive and negative at the same time. Pero dun na lang ako magfo-focus sa positive effect. Ayokong naman panindigan yung negative effect na yun kung ano man yun. Haha. Basta, I super miss myself.

And that’s it. Syempre ayokong tapusin ito ng malungkot noh. Masaya ako dahil nakaya kong mamuhay mag-isa, malayo sa pamilya, nagawa kong magluto at mag-imbento ng kung anu-anong putahe para hindi kumain ng maalat na ulam sa karinderia, nakakilala ako ng mga taong nagbigay ng panibagong kulay sa bago kong mundo at marami akong natutunan sa mga taong iyon. Pramis, ang laki ng naging tulong nila para ako’y maging ganito, para mag-iba ang pananaw ko sa life. They add a very special spice to my bland life(not really and super bland).Β  Sabbbeee.

Yes. I’m happy and sad for three years at the same time pero pinipili kong mas maging masaya dahil doon ako sasaya. Sabi rin kasi ni Fawn Weaver, “Keep choosing happiness daily and happiness will keep choosing you back.” O, diba? Happy dapat. So, HAPPY third year to me. Celebrate! *insert party poppers, confettie, wine and all*

“I will no longer allow the NEGATIVE things in my life to SPOIL all the GOOD things I have. I choose to be HAPPY.”

Masaya,
Lapis ✏

Slow Downed?

Hindi ko maintindihan kung bakit biglang nag-slow down ako ngayon sa pagsulat.

Dahil ba naging busy ako? Dahil ba nahihirapan na akong magpost ng palihim ng new blog post ko kasi nalipat na ako sa mas lantad na pwesto? Dahil ba hindi na ako nakakapuslit ng oras para sa aking blog? Dahil ba marami nang nakamasid na mga mata? Dahil ba natatakot akong makita nila or mabasa nila ang mga sulat ko. Dahil ba baka ma-discover nilang may blog ako at sabihing ang weird ko or ewan ko sa kung anong term nila? Dahil ba sa hindi ko malamang dahilan?

Tapos, sumabay pa si Globe na pinagtripan pa ako. Kaya kahit mobile hindi ako makapag post.

Hayyy, ewan.

Hindi ko talaga alam.

Ang laki bigla ng naging pagbabago. Naninibago ako ng bongga. Sobrang layo sa dati kong nakagawian. Para tuloy akong may tinatagong lihim na natatakot na may makaalam. Eh?

Sana hindi ito magtagal. Sana ngayon lang ito. Kasi natatakot ako na baka itong other way of my relieving stress, sadness, disappointment, discourgement, etc. ay bigla na lang mawala.

Natatakot akong maglaho na lang na parang bula itong bagay na natututunan ko nang mahalin. Bagay na ayaw kong bitawan dahil ito ang isa sa nagpapasaya sa akin.

Naninibago,
Lapis ✏

2 Years Na Kami

Ang totoo niyan, ayoko na talagang icelebrate ‘tong anniversary greetings from WordPress. Kaso naisip ko, buti nga dito sa WP nakaka-experience ako ng anniversary eh. Tapos hindi ako magdidiwang at hindi aalalahanin ang mga ganap makalipas ang dalawang taon? 😁

So, hayaan niyo pong kwentuhan ko kayo ng kwentong walang istorya. πŸ˜‚

WARNING: May kahabaan.

1. 2 Year Anniversary Achievement

Yeah, achievement it is. Nung nagpop up or nagka-yellow ng malaking tuldok yung notifs ko(sorry po, hindi ako magaling magdescribe), nakita ko nga i#@to. At ako’y nasiyahan dahil akalain ko yun, 2 years na pala. Kahit na alam kong naka-program yung greetings na ‘to, iba yung naging effect niya sakin dahilan para mas ma-inspire ako to write(in the near future) kahit na nagkukunwari lang akong writer kuno.
#Achieveeeeed

2. Happy Anniversary with WordPress.com!

Happy it is talaga. Kaya kanina, nagcelebrate talaga ako. Masarap na roasted chicken ang kinain ko for lunch(pa-lunch ni Mayora 😁), nag-Infinitea Cookies & Cream Frappe ako for afternoon snack, first time kong nagpost(this year) sa IG ko na may pagmumukha ko at ang huli, nagpa-set up ako ng fireworks sa MOA. Oh diba, bongga! πŸ˜‚πŸ˜

3. You registered on WordPress.com 2 years ago.

Binalikan ko yung araw na yun – January 20, 2016. Actually, wala talaga akong alam sa blogging chuchu na yan. Ang alam ko lang kasi ay mga inglishero at poreynjers lang ang nagba-blog at pwedeng magsulat sa internet. Gandang ganda nga din ako sa mga sites nila na ang organized masyado. 😍

To make the story short, I registered on that day ng walang idea. Pero mas nauna kong gawin ay yung sa Tumblr ko. Eh ewan ko ba at bakit tinamad na akong bisitahin yun(hanggang ngayon 😁).

So ayun na nga, my first post consists of only 3 words with heart emoji. Nasundan iyon after 8 months. Oh diba ang sipag. Ginawa ko lang kasi yun para ba maglabas lang ng mga sikreto na nasa kasuluksulukan pa ng pencil case. Hindi rin Left Pencil yung first site name ko. Saka ko na iku-kwento. Basta, wala talaga akong idea. Then nagtry akong magfollow ng some blogs. So ayun, puro poreynjers yun. Tapos may parang nakita ako sa FB na kapwa ko Tagalogers na may blog kuno. Adi inopen ko yung site niya. At ayun tuwang tuwa ako kasi hindi lang pala mga inglishero ang pwedeng magblog. Tapos nagandahan din ako sa site niya. Organized din ganern.

At ayun na nga, matapos ang ilang hindi-ko-na-alam-na-buwan, isa isa kong in-unfollow yung mga poreynjers at nagstart mag explore ng mga Pinoy bloggers. Sabi nga kasi diba, tangkilikin daw ang sariling atin. 😊

I decided din na lumabas sa aking comfort zone at magstart makipag-usap or let’s say, maki-feeling close sa mga Pinoy bloggers here nga. Nakakatuwa lang kasi nagrereply sila sa mga comments ko sa posts nila even though unknown ang tunay na ako. Hihi. 😍

Pero ang isa sa hindi ko makakalimutan talaga ay ang biglang may nagfollow sakin. Chaaaaran, Dr. Eamer followed me. Akalain ko yun, Doctor ang unang nagfollow sa walang ideang Lapis na tulad ko. Amaze na amaze din ako sa username/site name niya na nalaman ko ang istorya dun sa book na LIB. Nakakita din ako ng kaunting liwanag na ang isang tulad ko ay may chance na magkaroon din ng book/books(na super dream ko). Hindi ko rin makakalimutan ang nagawang pagpapasaya sa akin ni Ate Space sa mga posts niya. Siya rin ang dahilan kung bakit discounted ang book na binili ko kay Doc. Yeah, I still remember that discount code. At hanggang ngayon naghihintay pa rin ako kung kailan ko ulit iyon magagamit. 😁 Eto naman, si Ate Aila na inspiration ko para magpatuloy kay past love ko. Hanggang ngayon nga kinikilig pa rin ako sa KyxAila Series. 😍😍😍 Si Ate Rhea na nagsilbi namang tagatasa sa napupudpod kong pangsulat(lead) dahil sa mga blog posts niyang makabagbag damdamin(sabbbeee). Si Kuya Blue naman ang isa sa dahilan kung bakit isinilang ang isa kong blog patungkol sa aking past and present love feat. future love(hanudaw???). Si Kuya Shades naman ang isa sa inspiration ko para magtravel ng mag-isa. Si Ate DakilangLaagan naman na masasabi ko talagang dakilanglaagan siya. Iba eh. Ang amazing po niya. Si Ate Aysa naman na walang kyeme na nirereplyan yung mga comments ko sa mga old posts niya. As in old posts talaga. Kaya tuloy minsan tinatry ko na lang na hindi magcomment kasi daw inaalala pa niya yung ganap ’bout dun sa posts niya na yun. Saka baka rin kasi magmukha na akong super FC na comment ng comment. Haha. Pero ayun nga, nakakatuwa lang kasi hindi siya dedmabels sa pagpapapansin ko. At hindi ko na po maalala ang iba pa. Sorna. Ayoko na rin po kasing balikan pa ang nakaraan(charaught).
#Hugot???

Nakakatuwa lang din, kasi it’s been two years na nga, Β but still anjan pa rin sila/kayo na hindi nagsasawang makipag-utuan sakin(sorry for the term 😁).

Pero ayun nga po, thank you po sa lahat ng naging parte ng dalawang taon na iyon na nagdaan. I can’t mention all of you na po dahil sadyang makakalimutin po ang lapis. From the bottom of the deep black lead, thank you for liking my posts, commenting on it, exchanging thoughts about life and others and for making that 2 years so memorable kahit na nakalimutan ko na(eh?). Ang gulo ko po noh?

Ang yeah.
Salamat po!
Thank you very much!
Kamsahamnida!
Grazie!
Gracie!
Danke!
Arigato!

4. Thanks for flying with us. Keep up the good blogging.

Hindi ko alam kung bakit “for flying with us”. Napaisip tuloy ako kung kapatid ba ni WorPress si Twitter? Oh diba, waley. Pero ayun na nga, nakaka-GV yung “keep up the good blogging”. Eh feeling ko nga wala pa sa kalingkingan ng good yung mga gawa ko. Nagpapanggap lang kasi talaga ako eh. Hindi ko pa rin kasi masabing, “I’m a blogger.” Siguro more on a typer at literal na writer(with lapis syempre) ng kung anu ano na bigla lang papasok sa aking isip. Ang nasa isip ko kasi talaga ay yung mahahabang blog posts na may katuturan, ganern. Tapos in a consistent style/way ba(like what the writers do in Thought Catalog). Basta yun na yun.

Pero eto na nga, papanindigan ko na lang ‘tong sinabi ni WP. Fake it until you make it. Something like that. 😊

At ayown, babush na. Nalowbat na’t lahat hindi ko pa na-post. Annyeong!

Naubusan ng tasa,

Lapis ✏

Exhausted And Stressed But Thankful And Blessed

Yesterday, okay Tagalog na lang. Wahaha.

Kahapon, last day na ng sale sa RJ Music. Na-inform ako but not totally. Keshenemen eh. Kala ko all Saturdays and Sundays of December nun pala 2-day sale lang sila. Huhu.

Okay. Eto na nga. Ano bang nangyari sakin kahapon???

1. I’ve waited 2 hours for the rain to stop. Tumambay muna ko saglit sa Mcdo para hindi ako maging basang sisiw sa abangan ng jeep. Ayun naman, huminto siya. Thank You po.
#I’veWaited

2. I was so disappointed. Kasi wala pa ring size yung shirt na gusto ko sa Worship Generation. Huhu. Super need ko na iyon before this coming Saturday. Pero sabi nila may dadating naman daw, maghintay na lang daw ako. Ang mahalaga may dadating. Oh diba.
#WillingToWait

3. Waiting here for you. Mga 3:30 akong dumaan sa RJ. Labas pasok ako sa store nila para tingnan yung mga naka-display then tingnan yung mga nasa loob. Saka ko lang na-realize na 8:01pm pa ung 50% off nila. Huhu. At dahil sanay naman akong maghintay, yeah, naghintay ako ng almost 5 hours. Naikot ko ng maraming beses ang Glorietta sa kakahintay.
#WaitingIsMyTalent

4. Happy but exhausted. Happy kasi sa wakas nakabili na rin ako ng electric-acoustic guitar. Puro kasi hindi nasasaksak yung mayroon kami sa bahay. Actually, electric-ukulele talaga ang plano kong birthday gift for myself. Hindi ko kasi magamit sa church namin ung uku ko eh. Double purpose kasi kapag di-saksak. Ayun, ung 4-stringed naging 6-stringed. God’s will, I guess.

Exhausted kasi binilan ko ang Ate ko ng beat box. Naubos ang bag ng guitar. Pero buti na lang yung bag ng BB mayroon pa. Nagmakaawa ako dun sa staff na kung pwede balikan ko na lang. Pero hindi daw talaga pwede. Okay, I understand that one. Sabi ko na lang sa sarili ko, “Bahala na, macho naman si ako. Wahaha.” #Lodi #Werpa #Petmalu

Another one, na-stress ako sa mga tao dun. Una dun kay Kuyang cashier. Daig pa niya ang babaeng may dalaw. Kuya, wala pong bayad ang ngumiti. Hayyy, okay ako na lang ang mag-a-adjust. Ako na lang ang ngingiti. Tapos yung isa pang staff na tinitigan muna yung binili ko bago ilagay sa bag. Paulit ulit kong sinabi na, “Kuya, pwede pong pakilagay na sa bag.” Pero dedma. Kuya ung totoo, nag-de-daydream po ba kayo? Hayyy. Ka-stress. Sorna.

So imagine me, BB on my left shoulder then guitar on my right hand/arm. Buti na lang malapit lang boarding house ko. Pero struggle pa din kasi naglakad ako pa Landmark, Greenbelt then diretso Ayala Triangle para sumakay ng jeep pauwi.
#GladI’veWaitedKahitNaExhausted
#StruggleIsSuperReal

Realizations:
– Habang iniisip ko kung paano ko bibitbitin yung binili ko, nag-isip din ako ng mga taong pwede kong kontakin para tumulong sakin. Kaso wala eh. Huuuu, hirap. Bakit ang layo nila??? At habang naglalakad ako naisip ko bigla, what if may boyfriend ako at that time/moment? Mapapadali kaya ang buhay ko kasi may magbibitbit sa mga binili ko? Edi sana hindi na ako mahihirapan sa pagdadala. Edi sana hindi struggle is heavy kasi magiging light na. Mga ganern. Pero dahil wala nga, sinabi ko na lang sa sarili ko, “Proud ako sayo Bes. Akalain mo yun, nakaya mo. It’s just you and yourself. Clap! Clap! Lodi ka talaga.” Ayan pinalakas ko na lang sarili ko kahit na nakakaiyak, huhu. Pero ang totoo kasi niyan, anak kasi talaga ako ni Wonderwoman at Superman, that’s why I’m strong(nagkukunwaring strong). Haha.

– Another achievement sakin ung kahapon. Super tempted na kasi akong umuwi at huwag nang maghintay. Pero ang saya lang kasi worth it yung paghihintay ko.

Kapag sayo, sayo. Medyo worried ako kasi baka may makakuha ng guitar na gusto ko. Eh bawal pa naman magpareserve. Pero ang saya kasi wala. Meaning, para sakin talaga yun. Parang sa love lang din diba. Time will come na mapapasayo din siya. Maghintay ka lang. So ayun nga ung ginawa ko, naghintay ako para sa kanya. Worth the wait Bes.

Mag-ingat para hindi masaktan. Huwag magmadali. Habang pumipili ako ng kulay ng BB at nakikipag-unahan para hindi maubusan, natusok ako ng turnilyo niya sa left thumb ko. Ang sakit. Ang daming dugo. Ang lalim ng sugat. Huhu. Another realization related to love. Huwag masyadong atat. Kasi hindi ka naman mauubusan kasi nga sayo’y may nakalaan naman. Huwag sugod nang sugod para in the end hindi ka masaktan.

Masakit magmahal. Yeah, love ko kasi ang Ate ko kaya kahit na ang dami kong sakit na naranasan sa BB na yun, kinaya ko, tiniis ko. Ganun naman ang nagmamahal diba. Kahit masakit kakayanin para mapasaya ang taong minamahal. Kahit na nagdalawang isip ako if bibilin ko pa ba, in the end binili ko. Makokonsensya kasi ako if hindi ko bibilin eh.

And yeah, kahit na nag-uumapaw ang mga himutok ko sa nangyari kahapon/kagabi, masaya ako. Ang daming lessons para sakin ng mga nangyari. Kahit na struggle is very real, ang pinakamahalaga sa lahat, GOD IS REAL TOO. Kung walang blessing na galing sa Kanya hindi ko mabibili ang mga iyon. And also, I know na He’s with me kaya nakaya ko. So all in all, I thank HIM very very to the deepest(sea) and highest(sky) level. Sa uulitin po except the pagbitbit. 😍 ✏

 

Pagtanggap

Hindi ko inasahan na sobra akong maaapektuhan ng mga nangyari these past few weeks. Dahilan na rin para mawalan ako ng drive para magsulat muli.

Ang dami ko pa ring mga katanungan. Mga “BAKITs” na hindi ko pa rin mahanapan ng mga kasagutan. Mga “ANOs” na hindi ko talaga malaman kung ano nga ba talaga. Mga “PAANOs” na hindi ko pa rin alam kung paano nga ba akong magsisimula sa panibagong yugto ng aking pagpapatuloy sa buhay na pahiram Niya.

Ito kasi ‘yung bagay na hindi ko naman hiningi or pinagpray ng todo todo para mapasaakin, but then He gave. Pero wala akong karapatang tanggihan ito dahil alam kong sa dulo nito ay may napakagandang obra na ang nabuo.

I often questioned or asked God why? Pero isa lang ang nakukuha kong sagot. Hindi ko pa lang siguro ma-digest ng maayos ‘yung mga kaganapan. Masyadong naging constipated ang aking isip kaya hindi nagiging okay ang flow.

But then, I’m trying. Trying and trying na totally tanggapin na. No turning back ika nga.

Ang tanging dapat kong gawin ay totally magtiwala sa plano Niya. This is not my plan, AS IN. Hindi ko pinlano or ni minsan hindi nasagi sa isip ko na mangyayari ‘yun. Kaya ako’y magtitiwala at magtitiwala. Because this is His plan – to give me a best future.Β Sabi nga din, “For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways,” declares the LORD.Β So yeah, pagtitiwalaan ko ang Kanyang mga plano.

P.S.
Masyado ng madami ang mga tantrums ko. Ayoko sanang mabahiran ng mga negative thoughts ang blog na ‘to kasi hindi nabibigyan ng justice ang web address, site name at kung ano man ang tawag, pero hindi ko maiwasan. Huhu.

I need to power up myself and this blog too. I need will fuel up the purpose of this one.

P.P.S.
I want to thank you na rin sa inyong mga WP friends ko po na hindi nagsasawang mag lift up sa aking weary head. Kahit na paulit ulit na lang ako ng sinasabi, thank you po. Isa po kayo sa talagang nagpapalakas at nagbibigay ng dahilan para hindi ako mag-give up. Saranghaeyo chingus. 😍😍😍😍😍😍 ✏

 

Loaded Mind

Hindi ko alam kung paano ko ‘tong sisimulan. Sobrang daming tumatakbo sa isip ko ngayon. Sa sobrang dami nila, hindi ko alam kung ano uunahin kong isipin. Feeling ko gustong sumabog ng utak ko. Para kasing hindi na niya makayang pagkasyahin ang mga bagay na nasa kanyang loob.

Actually, dapat maging masaya ako dahil may pintong magbubukas para sa akin. Pintong nakakasilaw tingnan dahil sa liwanag na kanyang pinapakita. Pero ewan ko, hindi ko maintindihan. Mas matimbang ang lungkot na aking nararamdaman. Lungkot nga lang ba ito o Sepanx na. Wala pa man pero na-fi-feel ko na agad ito.

*Hayyy, hindi ako makag-concentrate sa ginagawa ko ngayon.

Kapag May Umalis, May Papalit. Nabanggit ko sa blog post ko before ung tungkol sa mga officemates kong aalis. Nakakalungkot pero kailangang tanggapin. At sa kanilang nalalapit na pag-alis, hindi ko inasahan na isa ako sa malilipat sa pwesto nila. Aware naman ako sa possibility na malilipat ako. Pero hindi ako umaasa at ayokong umasa dahil…… dahil aware ako sa pwestong iyon, dahil kumplikado, dahil magulo, dahil sa maraming dahilan.

I Thought Leaving For A While Will Make Me Immovable/Untouchable. I took a one week vacation last October 30 to November 4. Akala ko makakatulong iyon para hindi nila ako mapansin, para hindi nila ako galawin, para hindi ako maging candidate for transfer. Pero hindi. Akala ko lang ang lahat. Umasa ako sa pag-aakala ko. They gave me time to think about that, if I’m going to accept the offer. At dahil doon, parang hindi ko na-enjoy ung dalawang araw na natira sa bakasyon venti ko.

Not Yes Or No, But A Yes Or Yes. My current supervisor texted me last Thursday if okay lang daw sakin ang proposal/offer ng management na malipat nga ako. Again, aware ako, na I DON’T HAVE A CHOICE. Mapa-yes or no, hindi mababago ng decision ko or ng sagot ko ang proposal na iyon. Anong laban ko? Management ang nagsabi at nasa kanila din ang huling desisyon, wala sakin. Knowing na proposal pa lang iyon, pero may final decision na. Kumbaga, for formality lang ang magiging sagot ko. So, dun na lang ako sa OR. Yeah, wala akong sinabing YES or NO kanina sa Manager namin. Kasi nga, wala namang magbabago.

Is It Really Okay Not To Be Okay? Sabi ko dati mas OKAY sakin ung ako ang aalis. But at this moment, hindi siya OKAY. Parang ang daming parte ng pagkatao ko ang malalagas, ang mawawala. So my answer, IT IS. Hindi naman magandang magdeny. Kung hindi ka okay, then say it. HINDI AKO OKAY!!! Mga ganern. Ayan, nasabi ko na.

Mami-miss Ko…… This. Eto talaga ang pinaka-DAHILAN ko sa lahat ng ito, itong kinapuputok ng butse ko. Ang pagkakamali ko lang talaga ay nagtanim/nag-invest ako ng maraming effort, emotion, feelings at kung anu ano pa dito sa pwesto ko, dito sa table ko, dito sa drawer ko, dito sa upuan ko. Lahat ng naririto at nakikita ko sa pwesto ko. Ang OA ko na noh? Isang table lang naman sana ang pagitan ng lilipatan ko. Bakit ba? At saka ang dami kong files sa computer ko ngayon. Sa Google Chrome na sobrang daming Bookmarks, mga folders ng kung anu ano. Basta madami sila. Feeling ko nga, ung sarili kong folder ang may pinakamalaking file size eh. So dito talaga ako makaka-feel ng Sepanx. Ahuhu. Kung alam ko sa simula pa lang, sana pinanatili ko na lang na malinis ang computer ko. Hindi sana ako nag-save nang nag-save ng kung anu ano. Para in the end, hindi mahirap mag let go/magdelete.

Ilan lang ang mga iyan sa mga bagay na nasa isip ko, mga bagay na hindi ko alam kung dapat ko bang alalahanin o hayaan na lang.

But this is my conclusion sa lahat ng ito. Ang mga nangyayari o mangyayari pa lang ay may dahilan. Yeah, hindi pwedeng ako lang ang may maraming dahilan. Everything happens for a reason.

May dahilan si Lord. Nais Niyang mag-grow ka. Hindi lang basta sa profession na mayroon ka, kundi para mag-grow bilang isang tao. Maglevel up into a new version of you.

May tiwala Siya sayo. Mas nauna Siyang magtiwala sayo bago ka pagtiwalaan ng management niyo.

Dahil nga na-o-occupy ng maraming mga bagay ang isip ko, wala akong mai-type o maisip na verse na related dito sa nararamdaman ko, knowing na napakaraming verses sa Bible ’bout dito. So, idadaan ko na lang sa kanta. Kantang pinapakinggan ko kanina nang paulit ulit habang nagta-type ako, kantang pinanghahawakan ko since the start of 2017.

“When the weight of life begins to fall
On the Name of Jesus I will call
For I know my God is in control
and His purpose is unshakable

Doesn’t matter what I feel
Doesn’t matter what I see
My hope will always be
In Your promises to me

Now I’m casting out all fear
For Your love has set me free
My hope will always be
In Your promises to me

As I walk into the days to come
I will not forget what You have done
For you have supplied my every need
And Your presence is enough for me

You will always be more than enough for me
You will always be more than enough for me
Nothing’s gonna stop the plans You’ve made
Nothing’s gonna take Your love away
You will always be more than enough for me”

That’s it.

Aja. Kaya mo ‘yan. Hindi ka Niya pababayaan. Dinala ka Niya jan kasi may plano Siya. Hindi ka Niya bibiguin. You’ll see. Just trust in Him, in His ways, plans, thoughts. Lahat, ipagkatiwala mo sa Kanya. Basta Siya ang nagplano, THE BEST ‘yun. ✏

 

Where’s The Right Eraser?

“Left Pencil, may you find the Right Eraser.” – akongaito

Nang dahil sa comment ni Ate/Kuya(hindi ko po kasi know ung gender niya) akongaito, nabuo sa isip ko ang blog post na ito.

Ou nga noh. Bakit ngayon ko lang ito na-realize? Iyan na lang ang nasabi ko sa aking sarili after we exchanged comments/replies dun sa blog post ko that was reblogged by Mr/s akongaito in PSA.

First, why nga ba LEFT Pencil is my blog name, blog site o kung ano pa man ang tawag dito? Narito po ang dalawang kahulugan ng LEFT Pencil na hindi ko pa talaga know if ano nga ba talaga.

1. LEFT Pencil – Kaliwang/Kaliweteng Lapis
Literal diba? Pero ang totoo talaga ay dahil nga kaliwete ako. No need for further explanations. Haha.

2.Β LEFT Pencil – Iniwang/Naiwang Lapis
Ayan, dito po ako magda-drama. Kaso medyo contradicting ito dun sa first sentence ng About(Left Pencil) sa blog kong ito.

I hate being left behind by someone, something or pwede ding some animal. Mas okay ako kung ako ‘yung aalis. Ang bigat kasi ng dating sakin kapag iniiwan ako or may umaalis sa buhay ko(whew). Sa katunayan nga, after mamatay ng alaga kong aso nung bata pa ako na sobra ko talagang minahal, hindi na ako ulit nag-alaga. Ayoko nang masaktan at umiyak pang muli. Alam mo ‘yun, ang sakit kasi eh. Ang sakit sakit. Halos araw araw akong pumupunta doon sa pinaglagakan niya. Hindi ako makakain ng maayos. Palagi din akong umiiyak. Siguro dahil bata pa ‘ko nun. Mahina pa. Booom. Emotional pa.

Feel na feel ko din ‘yung blog post na ito.

Sad to say din, pero never akong nagkaroon ng elementary, high school, and college bestfriends up to NOW.

Mayroong nagsabi na bestfriends forever(elementary) daw kami, pero dahil na-bu-bully ako minsan sa school nun, humiwalay siya. Dahil na rin siguro ayaw niyang ma-bully if sasamahan pa niya ako. Hay, pore-poreber pang nalalaman.

Nung high school naman, may na-katawagan akong BEST at palagi ko na rin kasama. We agreed to call each other “best”, kasi we have common likes and dislikes. But the fact na hindi kami same ng status sa buhay(May mas kaya ‘yung family niya. Kasi naman, single child lang.), bigla na lang nawala. Biglang hindi na niya ako pinapansin. Pag ako ‘yung papansin sa kanya, kakausapin naman niya ako. Pero hindi na siya nauunang maki-pagchikahan. Siguro, my BEST(friend) is yet to come. Hindi pa that time.

At ang pinaka-worst para sakin ay ang college days when it comes to finding or meeting bestfriends. Sabi ni Mama, doon ko daw makikilala ‘yung mga totoong kaibigan, ‘yung magiging bestfriends for life ko. Pero hindi eh. Hindi pala namamana ‘yung karanasan ng parents natin. Umasa ako sa sinabi ng Mama ko. But then again, waley. Parang temporary ang lahat sakin. Walang nagtatagal. Walang nag-i-stay. Naisip ko na lang, masyado nga pala akong nagpaka-bisi-bisihan ng mga panahong iyon. Duty dito, duty doon. Umabot din ng hanggang lima ang section ko per sem dahil ako ang gumagawa ng schedule ko(for convenience purposes). Kaya wala dapat akong sisihin kung wala akong nakasama ng matagalan dahil liwaliw/no permanent section ako. Hindi pala minsan mainam ung “The more, the merrier.”

Pero kahit na, friendly naman ako. Ako pa nga ang unang nag-a-approach kapag may nakikita akong alone, lonely at loner. But at the end of the day, I’m the one who always ends up alone. MAG-ISA. WALANG KASAMA.

Napapatanong tuloy ako ng, “May problema ba sakin? Pangit ba ako(Cali’s/Liza’s tone)?”

Kaya rin siguro hate ko ang song na ‘to.

“Someone’s always saying goodbye
I believe it hurts when we cry
Don’t we know partings never so easy
And with all the achings inside
I believe some hearts won’t survive
Trying hard to pretend
That we’re gonna be fine”

Tsk tsk. Humaba na nang sobra ‘yung item no. 2. Ka-drama ko ba.

Okay let’s move on. Ay mali, ako lang pala dapat ang mag-move on sa drama ko.

Second, bakit naman PENCIL? Pwede namang Left-Handed, Left Writer, Left Blogger, Left Typer.

These are the reasons.

1. Dahil mahilig ako sa lapis. Oh ayan po, alam niyo na i-gi-gft niyo sakin.

2. Dahil sa “THE PARABLE OF THE PENCIL”

The Pencil Maker took the pencil aside just before putting him into the box. β€œThere are five things you need to know,” he told the pencil, β€œbefore I send you out into the world. Always remember them and never forget, and you will become the best pencil you can be.

ONE: You will be able to do many great things, but only if you allow yourself to be held in Someone’s hand.

TWO: You will experience a painful sharpening from time to time, but you’ll need it to become a better pencil.

THREE: You will be able to correct any mistakes you might make.

FOUR: The most important part of you will always be what’s inside.

FIVE: On every surface you are used on, you must leave your mark. No matter what the condition, you must continue to write.” – Author Unknown.

Thats’ it.

(Shocks ang haba na. Hindi ako sanay.)

Ang tanong, where’s my eraser? Nakita niyo po ba? Meron naman ako dito kaso limited lang kasi maliit lang siya.

WHERE’S THE RIGHT ERASER(since I’m the LEFT PENCIL)? Na kahit gaano man kapangit ang nakaraan ko, buburahin niya. WHERE???

ABANGAN……

Thank you po sa mga nagbasa kung meron man. Sorry po dahil bitin. Ang haba na po kasi eh. ✏